Artık…
Artık sabahlara kadar gezmiyorum. Sabaha karşı eve gelip hazırlanıp okula ya da işe gitmiyorum mesela. Oysa ben sabahlara kadar gezer bi kaç saat uyuyacağıma hiç uyumayım der sabah programlarnı seyrederdim.
Artık alkol kullanmıyorum. Uyuşturan şeyler kullanıyorum ama ilaç hepsi. Gaviscon, coraspin, talcid falan. Oysa ben arkadaşlarımla alkol alır eğlenirdim.
Artık fotoğraf çekmiyorum. Aslında çekiyorumda çekmiyorum. Ticari şeyler çekiyorum mesela. Ürün fotoğrafı, işletme fotoğrafı falan. Oysa ben fotoğraf çekerdim.
Artık kütüphaneye, sinemaya, operaya, bara, cafeye gitmiyorum hatta otobüse bile binmiyorum. Çünkü arabam var artık. Yani hergün gördüğüm insan sayısı git gide azalıyor. Oysa ben hergün istediğim istemediğim bi dolu insanı görürdüm.
Artık kitap okuyamıyorum. Gazete bile okuyamıyorum. Oysa ben kitap okurdum, gazete okurdum hayatı az çok takip ederdim. Şimdi işlerimi bile bugüne kadar ihtiyaç duymadığım ajandama zor sığdırıyorum.
Artık sevmiyorum, saygı duymuyorum, şaşırmıyorum, beklemiyorum, umut etmiyorum ya da çabalamıyorum. Oysa ben eskiden eleştirir, sever, sayar, öğrenir, öğretirdim. Şimdi bunlara ne vakit bulabiliyor, ne ihtiyaç duyabiliyorum.
Artık ben, ben değilim…
Güzel yazı olmuş . Tebrikler .